Vanaf het moment dat Don voor Eppo werkt, heeft hij het gevoel dat hij in een andere wereld is terechtgekomen. Hij krijgt veel waardering voor zijn werk. Hij heeft veel contact met de redactie van Eppo en de andere tekenaars van het blad, waardoor hechte vriendschappen zijn ontstaan. Hij wordt op stripfestivals omringd door honderden enthousiaste fans die allemaal tegelijk om een tekening in hun albums vragen. Hij heeft een fanclub die uitgroeit tot een professionele uitgeverij. Hij valt om de zoveel jaar in de prijzen, zoals de SF Award van Michel Deligne, de SSI Award, de Stripschappenning, de Gouden Bommel en tenslotte in 1994 de Stripschapprijs. Binnen een paar jaar heeft Don meer waardering voor zijn werk gekregen dan in alle twintig jaar dat hij voor Engelse uitgevers heeft gewerkt.

In 2003 komt de grootste blijk van waardering. Op zijn 75ste verjaardag wordt Don geridderd in de Orde van Oranje-Nassau. Helaas heeft Don de oorkonde niet kunnen zien, omdat die in 2004 tijdens een presentatie zou worden uitgereikt.